Po prawie 20 latach pracy z przywództwem widzę, że model zarządzania oparty na hierarchii i kontroli wyczerpuje swoją moc. Dziś nowy azymut liderski to umiejętność zadbania o potencjał relacji między ludźmi. Sukces zespołu, grupy czy społeczności
zależy bowiem od jakości interakcji i poczucia bezpieczeństwa psychologicznego. Od tego, jak zwracamy się do siebie i co mówimy.

To właśnie małe akty sprawczości mają w sobie największą siłę odziaływania:
– w pracy, kiedy nudne, powtarzalne spotkanie nagle zyskuje sens
i nową energię
– przy rodzinnym stole, kiedy Twoja uważność zamienia polaryzację w ciekawość drugiego człowieka
– w projektach rozwojowych, kiedy bez presji ego prowadzisz grupę z kreatywną lekkością

Od dawna idę drogą, którą sto lat temu wytyczyła Mary Parker Follett – pionierka humanistycznego zarządzania. To ona pierwsza odważyła się powiedzieć, że prawdziwa siła nie płynie z wydawania poleceń, ale z tworzenia relacji. Nie chodzi o władzę nad kimś, ale
o wspólną sprawczość.

Chodź ze mną tą drogą :)